Miasto zaginionych dzieci (fr. La Cité des enfants perdus, ang. The City of Lost Children) to francuski film fantasy z 1995 roku w reżyserii Jeana-Pierre’a Jeuneta i Marca Caro. Scenariusz napisali Jean-Pierre Jeunet, Marc Caro i Gilles Adrien, a w rolach głównych wystąpili Ron Perlman, Judith Vittet, Dominique Pinon i Daniel Emilfork. Film trwa 112 minut i łączy fantastykę z elementami surrealizmu oraz estetyką neosteampunkową.
Fabuła
Głównymi bohaterami są cyrkowy siłacz, grany przez Rona Perlmana, oraz osierocona dziewczynka, która uciekła z dotychczasowego miejsca pobytu. Wspólnie rozpoczynają poszukiwania adoptowanego brata siłacza, porwanego przez cyborgi przypominające cyklopów.
Uprowadzony chłopiec trafia na platformę wiertniczą, gdzie przebywają osobliwe istoty będące pozostałościami eksperymentów z zakresu inżynierii genetycznej. Miejsce to znajduje się pod kontrolą mężczyzny niezdolnego do śnienia.
Pragnąc przezwyciężyć swoją przypadłość, mężczyzna porywa dzieci i próbuje przywłaszczać sobie ich sny. Jego przedsięwzięcie nie przynosi jednak oczekiwanych rezultatów, ponieważ uprowadzone dzieci najczęściej doświadczają koszmarów sennych.
Świat przedstawiony
Akcja filmu rozgrywa się w fantasmagorycznej rzeczywistości zamieszkanej przez niezwykłe postacie. Obok cyborgów i istot powstałych w wyniku eksperymentów genetycznych występują mieszkańcy kontynentu, których wygląd i zachowanie są równie osobliwe jak cechy mieszkańców platformy wiertniczej.
Jedną z charakterystycznych postaci jest ekscentryczny płatny zabójca wykorzystujący tresowane pchły jako narzędzia zbrodni.
Świat przedstawiony wyróżnia się atmosferą rozkładu i zaniedbania oraz estetyką neosteampunkową. Surrealistyczne elementy otoczenia i niezwykłe postacie tworzą rzeczywistość podporządkowaną własnym zasadom.
Motywy fantastyczne i stylistyka
Centralnym motywem fantastycznym filmu jest możliwość kradzieży ludzkich snów. Niezdolność jednego z bohaterów do śnienia staje się przyczyną porwań dzieci i stanowi podstawę głównego konfliktu.
Ważną rolę odgrywają również eksperymenty genetyczne oraz obecność cyborgów, które nadają przedstawionej rzeczywistości cechy fantastyki naukowej.
Film wykorzystuje rozbudowaną symbolikę wizualną i surrealistyczną stylistykę. Groteskowe postacie, fantasmagoryczne otoczenie oraz elementy czarnego humoru współtworzą jego charakterystyczną atmosferę.
Realizacja i odbiór
Miasto zaginionych dzieci wyróżnia się bogatą oprawą plastyczną i konsekwentnie wykreowanym światem fantastycznym. Pomimo niezwykłości przedstawionych wydarzeń rzeczywistość filmowa zachowuje wewnętrzną spójność.
W materiale źródłowym szczególnie wysoko oceniono stronę wizualną produkcji, jej emocjonalny charakter oraz umiejętne połączenie groteski z humorem.
Film został uznany przez autora źródła za najwybitniejsze osiągnięcie kinowej fantasy końca XX wieku.
Bibliografia
- Pringle, David, et al. The Ultimate Encyclopedia of Fantasy: The definitive illustrated guide. London: Headline, 2021.