Plusk (ang. Splash) to amerykańska komedia romantyczna fantasy z 1984 roku w reżyserii Rona Howarda. Scenariusz napisali Lowell Ganz, Babaloo Mandel i Bruce Jay Friedman, a w rolach głównych wystąpili Daryl Hannah i Tom Hanks. Film trwa 110 minut i przedstawia historię miłości człowieka i syreny, łącząc motywy baśniowe z elementami komedii romantycznej.
Fabuła
Głównymi bohaterami są mężczyzna, w którego wcielił się Tom Hanks, oraz syrena grana przez Daryl Hannah. Ich znajomość rozpoczyna się w dzieciństwie bohatera, kiedy syrena ratuje go przed utonięciem.
Po latach bohaterowie spotykają się ponownie i zakochują w sobie. Syrena posiada niezwykłą zdolność przybierania ludzkiej postaci podczas przebywania na suchym lądzie, dzięki czemu może funkcjonować wśród ludzi bez ujawniania swojej prawdziwej natury.
Ich związek zostaje zagrożony, gdy naukowiec odkrywa tożsamość kobiety i ujawnia jej pochodzenie. Sprawą zaczynają interesować się władze państwowe, które zamierzają poddać syrenę badaniom, włącznie z sekcją jej ciała.
Fantastyczna natura bohaterki staje się zatem źródłem konfliktu między jej uczuciem do człowieka a zainteresowaniem przedstawicieli nauki i instytucji państwowych.
Motywy fantastyczne i charakterystyka
Podstawowym elementem fantastycznym filmu jest postać syreny, zdolnej do życia zarówno w środowisku wodnym, jak i na lądzie. Jej przemiana umożliwia rozwinięcie romantycznej historii o związku przedstawicieli dwóch odmiennych światów.
Istotną rolę odgrywa również motyw ujawnienia nadprzyrodzonej tożsamości. Odkrycie prawdziwej natury bohaterki prowadzi do zagrożenia jej wolności i życia, ponieważ zostaje ona potraktowana jako obiekt badań naukowych.
Film wykorzystuje tę sytuację do połączenia konwencji romantycznej z przygodową opowieścią o niezwykłej istocie próbującej odnaleźć swoje miejsce w ludzkim świecie.
Inspiracje i odbiór
Plusk stanowi uwspółcześnioną wersję motywu wykorzystanego wcześniej w filmie Mr. Peabody and the Mermaid (1948). Podobnie jak wcześniejsza produkcja przedstawia romantyczną relację człowieka z syreną.
Nowa ekranowa interpretacja wykorzystała kolorowy obraz oraz bardziej przekonujące efekty specjalne, szczególnie w sposobie przedstawienia syreniego ogona. Pod względem konstrukcji fabularnej pozostała jednak bliska wcześniejszym realizacjom podobnej historii.
W materiale źródłowym zwrócono uwagę na ograniczoną wiarygodność opowieści, jednocześnie pozytywnie oceniając występy Daryl Hannah i Toma Hanksa.
Film odniósł wystarczający sukces, aby w 1988 roku powstała jego telewizyjna kontynuacja.
Bibliografia
- Pringle, David, et al. The Ultimate Encyclopedia of Fantasy: The definitive illustrated guide. London: Headline, 2021.