Francja; reżyseria: Jean-Pierre Jeunet i Marc Caro; w rolach głównych: Ron Perlman, Judith Vittet, Dominique Pinon, Daniel Emilfork; scenariusz: Jean-Pierre Jeunet, Marc Caro, Gilles Adrien; 112 min.
Poszukiwania porwanego dziecka
Żywa i piękna, halucynacyjna alegoria, w której cyrkowy siłacz (Perlman) i zbiegła sierota (Vittet) wyruszają na poszukiwanie adoptowanego brata siłacza, porwanego przez cyklopowe cyborgi.
Kradzież dziecięcych snów
Dziecko zostało zabrane na platformę wiertniczą, gdzie osobliwymi pozostałościami eksperymentów z zakresu inżynierii genetycznej kieruje człowiek niezdolny do śnienia.
Próbuje zrekompensować sobie ten brak, kradnąc sny dzieci – jednak te, które porywa, zazwyczaj mają koszmary.
Fantasmagoryczny świat
Mieszkańcy fantasmagorycznego lądu są jeszcze bardziej osobliwi niż populacja platformy wiertniczej. Wśród nich znajduje się skrajnie dekadencki płatny zabójca, którego narzędziem są wytresowane pchły.
Wszystko to ma jednak sens w ramach świata przedstawionego filmu. Rzeczywistość, którą film przywołuje, jest stylowa i sugestywna w swojej podupadającej, neosteampunkowej nędzy.
Poruszająca i niezwykła fantazja
Film jest poruszający, wciągający i przepiękny, a przy tym nie brakuje w nim również wielu bardzo zabawnych akcentów.
Była to najwybitniejsza filmowa fantazja końca XX wieku.