Złota podróż Sindbada (ang. The Golden Voyage of Sinbad) to brytyjski film przygodowy fantasy z 1974 roku w reżyserii Gordona Hesslera. Scenariusz napisał Brian Clemens, a w rolach głównych wystąpili John Philip Law, Tom Baker i Caroline Munro. Film trwa 105 minut i stanowi kolejną odsłonę fantastycznych przygód Sindbada, wykorzystującą efekty specjalne Raya Harryhausena.
Fabuła
Głównym bohaterem jest Sindbad, który podejmuje współpracę z dobrotliwym wielkim wezyrem, aby ochronić krainę Marabii przed zagrożeniem ze strony czarnoksiężnika.
Przeciwnika bohaterów zagrał Tom Baker, nadając mu wyrazisty, humorystyczny charakter. Konflikt między Sindbadem i jego sojusznikiem a czarnoksiężnikiem stanowi podstawę fantastycznej opowieści przygodowej.
Efekty specjalne i realizacja
Film nawiązuje do Siódmej podróży Sindbada (1958), której sukces w znacznej mierze wynikał z efektów specjalnych stworzonych przez Raya Harryhausena.
Po realizacji Jazona i Argonautów (1963) Harryhausen wykorzystywał technikę Superdynamation w kilku filmach fantastycznonaukowych, które nie zdobyły większego uznania. Złota podróż Sindbada oznaczała jego powrót do konwencji przygodowej fantasy.
W porównaniu z wcześniejszymi produkcjami efekty animacji poklatkowej nie stanowiły już jednak równie niezwykłej atrakcji. Widzowie zdążyli przyzwyczaić się do charakterystycznych rozwiązań Harryhausena, dlatego osiągnięcie podobnego wrażenia wymagało bardziej rozbudowanych zabiegów realizacyjnych.
Kontynuacja
W 1977 roku powstał kolejny film z udziałem Sindbada, zatytułowany Sindbad i oko tygrysa (ang. Sinbad and the Eye of the Tiger). Produkcję wyreżyserował Sam Wanamaker, a w rolach głównych wystąpili Patrick Wayne i Jane Seymour.
Ray Harryhausen pozostał w Wielkiej Brytanii, aby przygotować efekty specjalne również do tej części. Film nie zdołał jednak odtworzyć emocji i widowiskowości, które wyróżniały wcześniejsze przygody Sindbada.
Bibliografia
- Pringle, David, et al. The Ultimate Encyclopedia of Fantasy: The definitive illustrated guide. London: Headline, 2021.