Źródło: Mitologia nordycka i celtycka.
Charakterystyka
Elfy to nadprzyrodzone istoty przypominające ludzi, o smukłej budowie ciała, pełne wdzięku i niezwykle urodziwe. Często wyobrażane są jako niewielkie, choć niekiedy przewyższają wzrostem przeciętnego człowieka. Odznaczają się talentami artystycznymi i magicznymi, a ich zachowanie niezmiennie pozostaje tajemnicze, nieuchwytne i zdystansowane – z ludzkiego punktu widzenia wręcz „obce”.
Elfy są silnie związane z naturalnym krajobrazem, lasami oraz wszelką zieloną roślinnością.
Elfy w literaturze fantasy
W wyobrażeniach większości twórców fantasy elfy (liczba pojedyncza „elf”, wywodząca się od nordyckiego „alfar”) są przeciwieństwem krasnoludów. Są eteryczne, związane z powietrzem, a nie z ziemią. Posługując się porównaniem zaczerpniętym z twórczości Szekspira, bliżej im do Ariela niż Kalibana (zob. Prospero).
W bardziej codziennym porównaniu można powiedzieć, że przypominają raczej koty niż psy. Mogą współpracować z ludźmi lub występować przeciwko nim, jednak rzadko stają się lojalnymi towarzyszami.
Pokrewne istoty
Brownie, pixie oraz baśniowe wróżki są istotami blisko spokrewnionymi z elfami, choć większy nacisk położono w ich przypadku na figlarność niż na pełne godności cechy właściwe elfom.
W istocie elfy można krótko określić jako „wróżki dla dorosłych”.
Wizerunek elfów
Elfy przybierały na przestrzeni dziejów wiele różnych postaci, jednak to właśnie J.R.R. Tolkien w największym stopniu ukształtował ich obraz w wyobraźni współczesnych czytelników.
Jego elfy są wysokie, szlachetne i mądre. Strzegą dawnej wiedzy i zamieszkują piękne krainy, takie jak Rivendell, Mroczna Puszcza i Lothlórien – rajskie obszary Faerie, którym Tolkien nadał atmosferę tęsknoty i nostalgii.
The Definitive Illustrated Guide to Fantasy David Pringle 2003