Kanadyjski powieściopisarz
Urodzony: 1951
Początki twórczości i „Cerin Songweaver”
Charles de Lint zaczął publikować broszury fantasy za pośrednictwem własnego wydawnictwa Triskell Press w 1979 roku. Wiele z nich należało do cyklu „Cerin Songweaver”, odzwierciedlającego jego silne zainteresowanie muzyką celtycką, jednak jego pierwszą pełnowymiarową powieścią była utrzymana w duchu Tolkiena The Riddle of the Wren (1984).
Narodziny charakterystycznego urban fantasy
Wraz z Moonheart (1984) de Lint zaczął rozwijać charakterystyczną odmianę współczesnej fantasy, zwykle określaną jako „urban fantasy”, w której współczesne miejskie krajobrazy – początkowo rodzinnej Ottawy de Linta – nakładają się na magiczną krainę i łączą z nią, a zamieszkują ją postacie zaczerpnięte z kilku tradycji folklorystycznych, w tym z mitologii rdzennych Amerykanów.
Elementy świata przedstawionego w Moonheart zostały szerzej rozwinięte w opowiadaniach zebranych w Spiritwalk (1992); Yarrow (1986) oraz Greenmantle (1988) są utworami podobnego rodzaju.
Newford
Nowsze powieści urban fantasy de Linta rozgrywają się głównie w fikcyjnym mieście Newford. Należą do nich opowiadania z Dreams Underfoot (1993), powieści Memory and Dream (1994), Someplace to be Flying (1998), PaperJack (2000), The Onion Girl (2001), The Wishing Well (2002) oraz opowiadania z The Ivory and the Horn (1995).
W utworach tych bohaterami często są artyści lub muzycy, a z czasem ich charakterystyczny liryczny ton i umiejętnie stosowany sentymentalizm zostały doprowadzone niemal do perfekcji.
Fantasy oparte na brytyjskim folklorze
De Lint pisał również bardziej konwencjonalne utwory fantasy oparte na tradycyjnym brytyjskim folklorze, w tym Jack the Giant-Killer (1987) i jego kontynuację Drink Down the Moon (1990), The Little People (1991) oraz The Wild Wood (1994), jednak to właśnie urban fantasy pozwoliło mu wypracować własne miejsce w obrębie gatunku.