Film jest ekranizacją uniwersum Ery Hyboryjskiej Roberta E. Howarda.
Stany Zjednoczone; reżyseria: John Milius; w rolach głównych: Arnold Schwarzenegger, James Earl Jones, Max von Sydow, Sandahl Bergman; scenariusz: John Milius, Oliver Stone; 129 min.
Zemsta Conana
Conan pragnie zemścić się na złym czarnoksiężniku, który zabił jego rodziców, Thulsie Doomie (James Earl Jones w znakomitej formie).
Po drodze kradnie imponujący klejnot, ratuje uwięzioną księżniczkę, a jego piękna ukochana złodziejka powraca zza grobu, aby pomóc mu w walce.
Od opowiadań Howarda do wielkiego ekranu
Nawet przy hollywoodzkim budżecie bezkompromisowe podejście charakterystyczne dla klasycznych opowieści Roberta E. Howarda z gatunku magii i miecza okazało się piekielnie trudne do przełożenia na język obrazu.
Scenariusz dodatkowo ucierpiał z powodu tego, że Arnie miał wówczas niewiele czasu na naukę angielskiego, przez co Conan z elokwentnego, czarującego łotrzyka Howarda zmienił się w ponurego, posępnego wojownika.
Magia i efekty
Przemiana złego czarnoksiężnika w gigantycznego węża została wykonana dobrze, ale pozostaje odizolowana od reszty akcji jako osobna efektowna sekwencja, a stosunkowo niewielka liczba fantastycznych elementów w kulminacyjnej części filmu sprawia, że całe przedsięwzięcie wydaje się nieco niepewne.
Mimo wszystko jest to całkiem udana próba, która zapewniła tradycyjnym filmom fantasy wystarczający impuls, by mogły dotrwać do epoki komputerowych efektów specjalnych.
Muzyka Basila Poledourisa
Mistrzowska ścieżka dźwiękowa Basila Poledourisa w znacznym stopniu przyczyniła się do sukcesu filmu.
Inspiracja obrazami Franka Frazetty
Milius próbował przenieść na ekran stylistykę obrazów Franka Frazetty, stworzonych na okładki książek w miękkiej oprawie z lat sześćdziesiątych, które jednak same stały się bestsellerami. Wymagało to od Schwarzeneggera przyjmowania wyzywających póz w centrum kolejnych kompozycji, podczas gdy kamera uważnie przyglądała się jego mięśniom i posępnej minie.