Kategorie
Wprowadzenie
Kraina Narnia C.S. Lewisa jest ukochana przez dzieci od niemal pół wieku. Jest jednym z tych rzadkich światów fantasy, które możemy poznać od początku do końca – od Stworzenia aż po Dzień Sądu Ostatecznego.
Kiedy po raz pierwszy odwiedzamy ją w „Lwie, Czarownicy i starej szafie”, Narnia oferuje radosną mieszaninę elementów fantasy.
Są tam fauny, centaury i jednorożce wywodzące się z mitologii greckiej. Są giganci i krasnoludy o bardziej nordyckim charakterze, a także baśniowa zła czarownica. Nawet Święty Mikołaj pojawia się w tej opowieści.
A przede wszystkim – i najsłynniej, ponieważ jest to znak rozpoznawczy Narnii – kraina zawiera wiele urzekających mówiących zwierząt, od kretów i myszy po konie i lwy.
Jednym z wyjątkowych mówiących lwów jest Aslan (od tureckiego słowa oznaczającego „lew”), zbawca i odkupiciel Narnii, który w tej pierwszej książce zostaje złożony w ofierze i zmartwychwstaje.
Wraz z rozwojem serii staje się coraz bardziej jasne, że Aslan jest innym aspektem Chrystusa.
Rozwój świata Narnii
Geografia i populacja Narnii rozrastają się z książki na książkę.
„Podróż Wędrowca do Świtu” zabiera czytelników na wspaniałe wyspy znajdujące się na wschodnich morzach, w tym na przerażającą Wyspę, Gdzie Spełniają Się Marzenia – a wraz z nimi wszystkie koszmary.
„Srebrne krzesło” prowadzi na północ, pełną gigantów, i odsłania ogniste podziemie Bismu oraz jego zniekształcone gnomy; całą uwagę kradnie posępny Puddleglum, Bagienny Skrzat, istota przypominająca człowieka, choć nieco podobna do żaby.
Czas w Narnii
Narnia i Ziemia funkcjonują według różnych zegarów.
Dzieci odwiedzające Narnię w „Lwie, Czarownicy i starej szafie” przeżywają długie życia jako królowie i królowe Narnii, zanim powracają do domu i dzieciństwa, odkrywając, że minęły zaledwie minuty.
Dzięki tym różnicom w przepływie czasu najdawniejszy w dziejach Narnii Dzień Stworzenia miał miejsce wtedy, gdy na Ziemi „pan Sherlock Holmes wciąż mieszkał przy Baker Street”.
Dlatego w „Siostrzeńcu czarodzieja” nieszczęśliwi podróżnicy z wiktoriańskiego Londynu odnajdują Aslana, który śpiewem powołuje Narnię do istnienia, sprawiając, że z ziemi wyrastają drzewa, a złote i srebrne monety wyrastające z niezwykle żyznej gleby zamieniają się w odpowiednie drzewa, a wybranym przez niego mówiącym zwierzętom nadaje mowę.
Koniec Narnii
W ziemskiej rachubie czasu koniec Narnii następuje niedługo po wydarzeniach z „Lwa, Czarownicy i starej szafy”.
Kraina popadła w zło; Aslan nie jest już widziany; a jego imitacja pojawia się w postaci głupiego osła przebranego w lwią skórę – Antychrysta Narnii.
Rzeczywiście jest to bardzo chrześcijański finał, w którym noc zapada na zawsze nad ukochaną krainą, wszyscy umierają i zostają osądzeni przez Aslana, a lepsza Narnia po drugiej stronie śmierci okazuje się – oczywiście – prowincją Nieba.
Głębokie tony wybrzmiewające w narodzinach i śmierci tego świata sprawiają, że seria pozostaje niezapomniana.
Bibliografia
- Pringle, D. et al. (2021) The Ultimate Encyclopedia of Fantasy: The definitive illustrated guide. London: Headline.
- Pringle, D. et al. (2003) The definitive illustrated guide to fantasy. London: Carlton Books Ltd.