Podstawowe informacje
Brytyjski scenarzysta komiksowy i powieściopisarz.
Urodzony: 1960.
„The Sandman”
Neil Gaiman zyskał międzynarodową sławę przede wszystkim dzięki stworzeniu scenariusza do serii komiksowej „The Sandman” (DC Comics, 1989–1996) – niezwykle sugestywnego, bogatego w symbole i mitologiczne odniesienia cyklu fantasy.
Seria liczyła 75 zeszytów, co świadczyło o wyjątkowej swobodzie twórczej autora, i od początku miała zaplanowane zakończenie.
Nowa interpretacja Sandmana
Pierwotny Sandman wydawnictwa DC był zamaskowanym mścicielem, który obezwładniał przestępców gazem usypiającym.
Gaiman nawiązuje do tej zapomnianej postaci, jednak jego własny Sandman jest bohaterem o znacznie bardziej kosmicznym charakterze. To Dream, czyli Morfeusz – władca wszystkich snów, a tym samym również wszystkich opowieści. Jest jednym z siedmiorga Nieskończonych, uosabiających podstawowe siły rządzące wszechświatem.
Jego rodzeństwo stanowią:
- Death
- Destiny
- Despair
- Desire
- Delirium
Wydania zbiorcze
Komiksy zostały następnie wydane w formie powieści graficznych.
Dream po raz pierwszy pojawia się w tomie:
- „Preludes & Nocturnes” (1991)
przedstawiającym jego uwięzienie za sprawą czarnej magii oraz walkę z Piekłem i dawnymi superzłoczyńcami ze świata DC.
W kolejnych tomach Destiny, Death i Desire stają się pełnoprawnymi bohaterami, a sam Dream dojrzewa jako postać – pozostając zdystansowany, tajemniczy i niekiedy kierowany trudnymi do zrozumienia motywacjami.
Rozwój cyklu
Historia jest kontynuowana w tomach:
- „The Doll’s House” (1990)
- „A Game of You” (1991)
- „Season of Mists” (1992)
Jednym z najbardziej pamiętnych momentów jest konwent seryjnych morderców, przedstawiony jako czarna komedia, zadziwiająco przypominająca konwent miłośników science fiction.
„Season of Mists” (1992) znacząco rozszerza kosmologię serii. Piekło zostaje opuszczone, a Dream otrzymuje jego klucz – przedmiot pożądany przez bogów nordyckich, egipskich i japońskich, a także przez siły Porządku, Chaosu, Faerie oraz wygnane demony.
„A Game of You” (1993) oddaje hołd powieści „Bones of the Moon” Jonathana Carrolla poprzez prywatną krainę snów bohaterki, zamieszkaną przez olbrzymie mówiące zwierzęta, a także nawiązuje do „The Last Battle” C. S. Lewisa, gdy Dream – związany dawnym przymierzem – zamyka tę krainę na zawsze.
W „Brief Lives” (1994) pomaga swojej siostrze Delirium odnaleźć zaginionego brata.
„The Kindly Ones” (1996) nosi tytuł nawiązujący do Erynii, które doprowadzają Dreama do końca być może od początku przez niego przewidzianego.
Po jego śmierci bohater zostaje opłakany w:
- „The Wake” (1997)
Pozostałe historie
Do ważniejszych tomów należą również:
- „Dream Country” (1991)
- „Fables & Reflections” (1993)
- „World’s End” (1994)
Pierwszy z nich zawiera opowiadanie:
- „A Midsummer Night’s Dream” (1991)
uhonorowane nagrodą World Fantasy Award.
Death
Death – pogodna, pełna życia młoda kobieta wzorowana na projektantce Cinnamon Hadley – pojawia się również w dwóch udanych powieściach graficznych:
- „The High Cost of Living” (1994)
- „The Time of Your Life” (1997)
Obie opowieści nawiązują do występu Dreama w:
- „The Books of Magic” (1993)
poruszającej historii inicjacji młodego szkolnego maga, później kontynuowanej przez innych autorów.
Powieści
Do powieści Neila Gaimana należą:
- „Good Omens” (1990), napisana wspólnie z Terrym Pratchettem – humorystyczna parodia opowieści o końcu świata,
- „Neverwhere” (1996), powieściowa wersja serialu BBC opowiadającego o człowieku zagubionym w innym Londynie,
- „Stardust” (1998), charakterystycznie urokliwa baśń,
- „American Gods” (2001), piękna i przewrotna fantasy przywołująca skojarzenia z „Alicją w Krainie Czarów”,
- „Anansi Boys” (2005), kolejna miejska opowieść o charakterze mitologicznym.
Późniejsza twórczość
Do późniejszych dzieł autora należą:
- „The Graveyard Book” (2008), znakomita książka dla młodszych czytelników,
- „The Ocean at the End of the Lane” (2013), surrealistyczna opowieść o tożsamości oraz dorosłych wspomnieniach z dzieciństwa.
Twórczość Gaimana czerpie inspirację z mitologii, folkloru i okultyzmu, a jednocześnie niemal zawsze zachowuje niezwykłe poczucie zachwytu i tajemnicy.